Izjava Aleksandra Vulina „niko nam ne može zabraniti da Srbija i Republika Srpska budu jedno“ uklapa se u dugogodišnji politički narativ koji insistira na „srpskom jedinstvu“ s obe strane Drine. Takve poruke se najčešće koriste u kontekstu unutrašnje politike, ali i kao odgovor na pritiske međunarodne zajednice, posebno kada je reč o Bosni i Hercegovini i njenom ustavnom poretku.
U političkom smislu, ova izjava ne znači formalno ujedinjenje Srbije i Republike Srpske, jer je to u suprotnosti sa Dejtonskim sporazumom i međunarodnim pravom. Republika Srpska je jedan od dva entiteta u okviru Bosne i Hercegovine i nema pravo na otcjepljenje niti pripajanje drugoj državi. Ipak, poruke poput Vulinove ciljaju simboličko, kulturno, nacionalno i političko jedinstvo, a ne nužno pravno-formalno spajanje.
Ovakva retorika ima više funkcija. Na domaćem planu, ona jača nacionalno raspoloženje i podršku birača koji se osećaju ugroženo ili frustrirano položajem Srba u regionu. U Republici Srpskoj, slične poruke često služe kao podrška rukovodstvu tog entiteta u sukobima sa institucijama BiH ili visokim predstavnikom. Na regionalnom i međunarodnom planu, međutim, takve izjave se tumače kao destabilizujuće i izazivaju zabrinutost, jer se doživljavaju kao dovođenje u pitanje suvereniteta BiH.
Važno je naglasiti da zvanični Beograd formalno, u diplomatskim dokumentima i međunarodnim forumima, poštuje teritorijalni integritet Bosne i Hercegovine. Zato se ovakve izjave najčešće zadržavaju na nivou političke poruke i simbolike, bez konkretnih pravnih ili institucionalnih koraka.
Ukratko, Vulinova izjava je pre svega politička poruka namenjena domaćoj i srpskoj javnosti u regionu, koja ima emotivnu i identitetsku težinu, ali ne menja realni pravni okvir odnosa Srbije, Republike Srpske i Bosne i Hercegovine.