Kao što sam ranije najavio i upozoravao, Draško Stanivuković je u Ugljeviku krenuo u realizaciju projekta formiranja Opštinskog odbora svog novog političkog pokreta pod nazivom „Sigurna Srpska“, iako taj pokret u tom trenutku još uvijek nije ni formalno registrovan u nadležnom sudu, niti ima jasan program, statut ili prepoznatljivu političku platformu. Umjesto da se organizacija gradi na principima, idejama i novim ljudima, Stanivuković je posegnuo za već viđenim metodama političke trgovine, preletača i razbijanja postojećih stranaka.
Formiranje Opštinskog odbora u Ugljeviku nije rezultat političkog rada na terenu, niti dugotrajnog organizovanja, već direktnog preotimanja odbornika iz lokalnog parlamenta. Naime, iz SDS-a su prešla dva odbornika, dok je treći „pojačanje“ stiglo iz redova DEMOS-a, stranke koja je faktički prestala da postoji nakon smrti njenog lidera, a koja se već duže vrijeme koristi kao rezervoar kadrova za razne političke kombinacije. Riječ je o Nikoli Dakiću, zaposlenom u RiTE Ugljevik, kojeg je Stanivuković bez ikakvog unutrašnjeg stranačkog procesa postavio za predsjednika Opštinskog odbora svog pokreta.
Ovakav način „gradnje“ političke organizacije predstavlja nastavak najgore političke prakse u Republici Srpskoj — prakse u kojoj se mandati, povjerenje birača i politička volja građana tretiraju kao roba za preprodaju. Umjesto da se opozicija konsoliduje i ojača pred ključne političke izazove, svjedočimo njenom sistematskom slabljenju, cijepanju i razbijanju, pri čemu najveću korist ne snose građani, već vladajuće strukture koje godinama opstaju upravo zahvaljujući razjedinjenoj i posvađanoj opoziciji.
Posebno zabrinjava činjenica da se sve ovo dešava uz javnu retoriku o „novoj politici“, „čistim rukama“ i „promjenama“, dok se u praksi koriste identične metode kakve decenijama primjenjuje režim — prelasci odbornika, pritisci, obećanja funkcija i politička trgovina iza zatvorenih vrata. Time se potpuno obesmišljava priča o drugačijem političkom pristupu i dodatno urušava povjerenje građana u politički sistem.
Nije bez značaja ni pitanje uloge i pozadine samog pokreta „Sigurna Srpska“. Građani imaju pravo da znaju ko stoji iza tog projekta, čiji interesi se zastupaju i kakvu stvarnu političku svrhu ima njegovo formiranje u ovom trenutku. Da li je riječ o autentičnom političkom pokretu ili o još jednom kontrolisanom projektu koji ima za cilj da razvodni opoziciono biračko tijelo i posluži kao rezervna opcija u složenim političkim kombinacijama?
Ugljevik, kao izrazito osjetljiva sredina sa ozbiljnim ekonomskim i socijalnim problemima, zaslužuje ozbiljnu i odgovornu politiku, a ne eksperimente i političke igre. RiTE Ugljevik, kao jedan od najvažnijih energetskih objekata u Republici Srpskoj, godinama je izložen partijskom zapošljavanju, lošem upravljanju i političkom uticaju, te je dodatno problematično kada se kadrovi iz tog sistema koriste za stranačko pozicioniranje i ličnu promociju.
Sve navedeno jasno pokazuje da se ne radi o spontanoj političkoj energiji, već o planskom političkom inženjeringu. Umjesto borbe protiv kriminala, korupcije i zloupotreba vlasti, energija se troši na unutrašnje obračune u opoziciji i stvaranje novih podjela. Takav pristup ne vodi promjenama, već produžava stanje stagnacije i beznađa u kojem se Republika Srpska nalazi godinama.
Na kraju, ostaje ključno pitanje: kome koristi razbijanje opozicije i stvaranje paralelnih političkih struktura? Odgovor je više nego jasan svima koji pažljivo prate politička dešavanja. Građani će na izborima dati svoj sud, ali šteta koja se u međuvremenu pravi opozicionoj sceni i povjerenju ljudi u politiku može biti dugoročna i teško popravljiva.